Zaterdagochtend, 2.15 ging de wekker. Een onmenselijke tijd, vind ik, maar we zullen toch echt wel moeten. Dit jaar hebben we ons bij het boeken van de vliegtickets een beetje vergist. De heenreis was goed geregeld, maar op de terugreis hebben we ons verkeken op de vliegtijden. Niet alleen moeten we op dit gruwelijke tijdstip opstaan, ook staan we straks héél lang op het vliegveld van Washington. Dat is pech of misschien ook wel geluk, want we hebben de tijd goed weten in te vullen, maar daarover zo meer.

Eerst moeten we naar het vliegveld zien te komen en de koffers inchecken. Gisteren hebben we drie (!) koffers bijgekocht. We hebben in de villa een weegschaal staan, maar die was niet helemaal duidelijk. We dachten dat de meesten ongeveer op gewicht waren, maar pas op het vliegveld zullen we zien hoe ver we er naast zitten.

Inderdaad blijkt dat sommige koffers net iets te zwaar zijn. Andere koffers zijn net iets lichter dan ze mogen zijn en het is dus een kwestie van spullen verplaatsen. We worden naar een hoek gestuurd waar nog meer bezwete mensen druk bezig zijn met de creatieve herindeling van de koffers. Wij gaan ook aan de slag en ik voel me echt een dolgedraaide, domme toerist. Het valt ook niet mee, want alle koffers zijn flink vol en het gaat om net dat kleine beetje dat er daar op moet en daar weer af moet. Nog twee keer gaan we terug om te wegen, maar pas de derde keer is alles helemaal zoals het moet. Pfff, god zij dank. Nu de bagage inchecken en door de douane heen. Ook daar weer een gedoe. Ik heb in mijn handbagage een fotolijstje met glas en blijkbaar gaat bij dat glas alle alarmbellen rinkelen. De handbagage moet los en alles wordt even grondig bekeken. Mmh…een pelikaan verpakt in een t-shirt, wat een domme toeristen en aha, daar het fotolijstje. Het is een typisch amerikaans fotolijstje dat we voor de kinderen hebben gekocht. Het is een beetje een cowboy uitvoering, zeg maar, met een revolver van aardewerk erop. En dat kleine revolvertje wordt uitgebreid bekeken, want dat is verdacht! Nou ja, het zal wel…Er wordt nog iemand bij geroepen, maar dan mogen we er toch door.

Eerst een vlucht van twee uur naar Washington. Dan staan we op het vliegveld en hebben we nog héél veel tijd om in te vullen (negeneneen half uur. Ieks!). Michael gaat even informeren en komt terug met een plattegrond en informatie over de toeristenbus. We overleggen even en besluiten dan om de bus te nemen, zodat we Washington als een stel Jappanners aan kunnen doen.

In de bus, waar we drie kwartier in moeten zitten, valt eerst Merlijn in slaap en daarna Michael. Ik krijg steeds lachtstuipen, want hij zit naast een grote, dikke neger die ook zit te slapen en ik zie Michael steeds gevaarlijk naar hem toe hellen. Gelukkig lukt het hem om overeind te blijven (of misschien jammer, want anders had het een leuke foto opgeleverd ;-D). Quintijn doezelt ook nog even weg, maar wanneer we moeten uitstappen is iedereen weer klaarwakker.

Washington is mooi vanaf de eerste aanblik. Wat ontzettend jammer dat we hier zo kort zijn. Ik zou er echt een paar dagen voor willen nemen om dit allemaal te bekijken, maar misschien komt dat nog eens.

Net als in de film…

We zien tientallen eekhoorntjes.

We gaan ook nog even op de koffie bij Bush. Nou ja, door het hek naar het Witte Huis gluren, dus. Het is daar natuurlijk zwaarbeveiligd. Op het dak zien we een in het zwart gekleed, bewapend figuur, die met een verrekijker om zich heen spiekt. Ook weer goed voor een ‘net als in de film’ momentje.

Michael en ik hebben het over de beveiliging en ineens horen we Merlijn zeggen: "Maar je kunt gemakkelijk over het hek klimmen, hoor. Kijk maar," en hij is al halverwege. Michael en ik krijgen zowat een hartverzakking. "Gdvrrrr &*$%…Merlijn, eraf, ben je helemaal stapelgek geworden!" Geschrokken van onze reactie staat Merlijn snel weer keurig naast ons.  Tjonge jonge, de familie van Dijk op stap…

We lopen weer terug, want we willen niet te laat zijn voor de bus terug. Ik klik maar een eind weg met mijn camera. Het is hier echt heel mooi.

Hier is het natuurlijk ook dé plek om te demonstreren:

We zijn op tijd weer terug op het vliegveld. Het valt niet mee om na zo’n lange dag nog te beginnen aan een vliegreis van zo’n zeveneneenhalf uur. Het vliegtuig is afgeladen en in tegenstelling tot de heenreis vliegen we gewoon Economy, dus de ruimte is beperkt. Het is dus afzien, maar voordat we het weten komen we weer aan in Amsterdam. Daar gaan we met angst en beven door de douane…Gelukkig gaat alles gesmeerd. Dan begint Michael aan de onmogelijke klus om de koffers in onze eigen auto te krijgen (ik mag me er niet mee bemoeien, en dat is maar beter ook ;-D), maar het lukt Michael op de één of andere manier.

Thuis krijgen de katten eerst een uitgebreide groepsknuffel. Het saaie, koude weer in Nederland hebben we niet gemist, maar de katten wel! Omdat we allemaal in het vliegtuig hebben geslapen, voelen we ons nog wakkerder dan wakker, dus we beginnen maar met het uitpakken van de koffers. Tot de vermoeidheid toch komt en we neervallen in bed. Tjonge, het was een lange, lange dag…

Zaterdagochtend, 2.15 ging de wekker. Een onmenselijke tijd, vind ik, maar we zullen toch echt wel moeten. Dit jaar hebben we ons bij het boeken van de vliegtickets een beetje vergist. De heenreis was goed geregeld, maar op de terugreis hebben we ons verkeken op de vliegtijden. Niet alleen moeten we op dit gruwelijke tijdstip opstaan, ook staan we straks héél lang op het vliegveld van Washington. Dat is pech of misschien ook wel geluk, want we hebben de tijd goed weten in te vullen, maar daarover zo meer.

Eerst moeten we naar het vliegveld zien te komen en de koffers inchecken. Gisteren hebben we drie (!) koffers bijgekocht. We hebben in de villa een weegschaal staan, maar die was niet helemaal duidelijk. We dachten dat de meesten ongeveer op gewicht waren, maar pas op het vliegveld zullen we zien hoe ver we er naast zitten.

Inderdaad blijkt dat sommige koffers net iets te zwaar zijn. Andere koffers zijn net iets lichter dan ze mogen zijn en het is dus een kwestie van spullen verplaatsen. We worden naar een hoek gestuurd waar nog meer bezwete mensen druk bezig zijn met de creatieve herindeling van de koffers. Wij gaan ook aan de slag en ik voel me echt een dolgedraaide, domme toerist. Het valt ook niet mee, want alle koffers zijn flink vol en het gaat om net dat kleine beetje dat er daar op moet en daar weer af moet. Nog twee keer gaan we terug om te wegen, maar pas de derde keer is alles helemaal zoals het moet. Pfff, god zij dank. Nu de bagage inchecken en door de douane heen. Ook daar weer een gedoe. Ik heb in mijn handbagage een fotolijstje met glas en blijkbaar gaat bij dat glas alle alarmbellen rinkelen. De handbagage moet los en alles wordt even grondig bekeken. Mmh…een pelikaan verpakt in een t-shirt, wat een domme toeristen en aha, daar het fotolijstje. Het is een typisch amerikaans fotolijstje dat we voor de kinderen hebben gekocht. Het is een beetje een cowboy uitvoering, zeg maar, met een revolver van aardewerk erop. En dat kleine revolvertje wordt uitgebreid bekeken, want dat is verdacht! Nou ja, het zal wel…Er wordt nog iemand bij geroepen, maar dan mogen we er toch door.

Eerst een vlucht van twee uur naar Washington. Dan staan we op het vliegveld en hebben we nog héél veel tijd om in te vullen (negeneneen half uur. Ieks!). Michael gaat even informeren en komt terug met een plattegrond en informatie over de toeristenbus. We overleggen even en besluiten dan om de bus te nemen, zodat we Washington als een stel Jappanners aan kunnen doen.

In de bus, waar we drie kwartier in moeten zitten, valt eerst Merlijn in slaap en daarna Michael. Ik krijg steeds lachtstuipen, want hij zit naast een grote, dikke neger die ook zit te slapen en ik zie Michael steeds gevaarlijk naar hem toe hellen. Gelukkig lukt het hem om overeind te blijven (of misschien jammer, want anders had het een leuke foto opgeleverd ;-D). Quintijn doezelt ook nog even weg, maar wanneer we moeten uitstappen is iedereen weer klaarwakker.

Washington is mooi vanaf de eerste aanblik. Wat ontzettend jammer dat we hier zo kort zijn. Ik zou er echt een paar dagen voor willen nemen om dit allemaal te bekijken, maar misschien komt dat nog eens.

Net als in de film…

We zien tientallen eekhoorntjes.

We gaan ook nog even op de koffie bij Bush. Nou ja, door het hek naar het Witte Huis gluren, dus. Het is daar natuurlijk zwaarbeveiligd. Op het dak zien we een in het zwart gekleed, bewapend figuur, die met een verrekijker om zich heen spiekt. Ook weer goed voor een ‘net als in de film’ momentje.

Michael en ik hebben het over de beveiliging en ineens horen we Merlijn zeggen: "Maar je kunt gemakkelijk over het hek klimmen, hoor. Kijk maar," en hij is al halverwege. Michael en ik krijgen zowat een hartverzakking. "Gdvrrrr &*$%…Merlijn, eraf, ben je helemaal stapelgek geworden!" Geschrokken van onze reactie staat Merlijn snel weer keurig naast ons.  Tjonge jonge, de familie van Dijk op stap…

We lopen weer terug, want we willen niet te laat zijn voor de bus terug. Ik klik maar een eind weg met mijn camera. Het is hier echt heel mooi.

Hier is het natuurlijk ook dé plek om te demonstreren:

We zijn op tijd weer terug op het vliegveld. Het valt niet mee om na zo’n lange dag nog te beginnen aan een vliegreis van zo’n zeveneneenhalf uur. Het vliegtuig is afgeladen en in tegenstelling tot de heenreis vliegen we gewoon Economy, dus de ruimte is beperkt. Het is dus afzien, maar voordat we het weten komen we weer aan in Amsterdam. Daar gaan we met angst en beven door de douane…Gelukkig gaat alles gesmeerd. Dan begint Michael aan de onmogelijke klus om de koffers in onze eigen auto te krijgen (ik mag me er niet mee bemoeien, en dat is maar beter ook ;-D), maar het lukt Michael op de één of andere manier.

Thuis krijgen de katten eerst een uitgebreide groepsknuffel. Het saaie, koude weer in Nederland hebben we niet gemist, maar de katten wel! Omdat we allemaal in het vliegtuig hebben geslapen, voelen we ons nog wakkerder dan wakker, dus we beginnen maar met het uitpakken van de koffers. Tot de vermoeidheid toch komt en we neervallen in bed. Tjonge, het was een lange, lange dag…

Gisteren en vandaag hebben we voornamelijk gereserveerd om nog wat te winkelen en een beetje rust te  houden bij de villa. Gisteren zijn we o.a. naar de Toys "R" Us geweest. Het viel ons daar op dat de gezelschapschapsspelletjes ook een stuk goedkoper zijn, dus we hebben Clue gekocht en…Bingo! Maar vandaag willen de kinderen dus de deur niet meer uit. Ze willen thuis blijven en Bingo spelen. Ik moet er wel om lachen. Soms kan het leven zo simpel zijn, toch?

Nadat we een aantal rondes hebben gespeeld, lukt het ons toch nog om de kinderen mee te krijgen. We gaan even naar Florida Mall met o.a. Just Dogs, Build-a-Bear, M&M’s world en Victoria’s Secret.

En we gaan nog even naar Premium Outlets, een Outlet Mall waar we de vorige keer veel hebben geshopt, maar dit jaar valt het op de één of andere manier een beetje tegen. Wel slagen we voor een paar cadeautjes voor de kinderen. Onderhand beginnen we ons ook een beetje zorgen te maken over de terugkeer naar Nederland. We zijn met nagenoeg lege koffers naar Florida vertrokken, maar zelfs dan moeten we er een aantal koffers bijkopen (ik durf het bijna niet te zeggen, maar koffers zijn ook errug goedkoop). Sommige dingen nemen veel plaats in, zoals onze opblaasbare kersttrein en Michael heeft behalve een laptop ook een printer. Man, man, hoe moeten we het voor elkaar krijgen?

Gisteren en vandaag hebben we voornamelijk gereserveerd om nog wat te winkelen en een beetje rust te  houden bij de villa. Gisteren zijn we o.a. naar de Toys "R" Us geweest. Het viel ons daar op dat de gezelschapschapsspelletjes ook een stuk goedkoper zijn, dus we hebben Clue gekocht en…Bingo! Maar vandaag willen de kinderen dus de deur niet meer uit. Ze willen thuis blijven en Bingo spelen. Ik moet er wel om lachen. Soms kan het leven zo simpel zijn, toch?

Nadat we een aantal rondes hebben gespeeld, lukt het ons toch nog om de kinderen mee te krijgen. We gaan even naar Florida Mall met o.a. Just Dogs, Build-a-Bear, M&M’s world en Victoria’s Secret.

En we gaan nog even naar Premium Outlets, een Outlet Mall waar we de vorige keer veel hebben geshopt, maar dit jaar valt het op de één of andere manier een beetje tegen. Wel slagen we voor een paar cadeautjes voor de kinderen. Onderhand beginnen we ons ook een beetje zorgen te maken over de terugkeer naar Nederland. We zijn met nagenoeg lege koffers naar Florida vertrokken, maar zelfs dan moeten we er een aantal koffers bijkopen (ik durf het bijna niet te zeggen, maar koffers zijn ook errug goedkoop). Sommige dingen nemen veel plaats in, zoals onze opblaasbare kersttrein en Michael heeft behalve een laptop ook een printer. Man, man, hoe moeten we het voor elkaar krijgen?

Gisteren en vandaag hebben we voornamelijk gereserveerd om nog wat te winkelen en een beetje rust te  houden bij de villa. Gisteren zijn we o.a. naar de Toys "R" Us geweest. Het viel ons daar op dat de gezelschapschapsspelletjes ook een stuk goedkoper zijn, dus we hebben Clue gekocht en…Bingo! Maar vandaag willen de kinderen dus de deur niet meer uit. Ze willen thuis blijven en Bingo spelen. Ik moet er wel om lachen. Soms kan het leven zo simpel zijn, toch?

Nadat we een aantal rondes hebben gespeeld, lukt het ons toch nog om de kinderen mee te krijgen. We gaan even naar Florida Mall met o.a. Just Dogs, Build-a-Bear, M&M’s world en Victoria’s Secret.

En we gaan nog even naar Premium Outlets, een Outlet Mall waar we de vorige keer veel hebben geshopt, maar dit jaar valt het op de één of andere manier een beetje tegen. Wel slagen we voor een paar cadeautjes voor de kinderen. Onderhand beginnen we ons ook een beetje zorgen te maken over de terugkeer naar Nederland. We zijn met nagenoeg lege koffers naar Florida vertrokken, maar zelfs dan moeten we er een aantal koffers bijkopen (ik durf het bijna niet te zeggen, maar koffers zijn ook errug goedkoop). Sommige dingen nemen veel plaats in, zoals onze opblaasbare kersttrein en Michael heeft behalve een laptop ook een printer. Man, man, hoe moeten we het voor elkaar krijgen?

Onze vakantie schiet al aardig op. Jammer genoeg, kan ik wel zeggen, want de tijd lijkt zo tussen onze vingers vandaan te glippen. Nu de temperaturen weer lekker hoog zijn, is het hier heerlijk. Het enige minpuntje vind ik het eten en drinken hier. Het is soms lastig om wat gezonde spullen bij elkaar te scharrelen. Alles zit hier boordevol suiker en kleurstoffen, gewoon bij het enge af. De kinderen lopen hier regelmatig met een gekleurde ring rond hun mond, van het ijs of frisdrank of zelfs van de cornflakes.

Het effect na het drinken van Fanta.

Maandag zijn we op pad geweest voor een laptop voor Michael. Hij liep al een tijdje om zich heen te speuren en hij is nu eindelijk geslaagd voor een Toshiba laptop voor een zeer goede prijs. Ik heb mijn laptop hier ook gekocht, want het is hier echt een stuk goedkoper.

Gisteren vonden we het tijd om weer eens wat anders te bekijken dan de pretparken. We zijn naar de westkust gereden en zijn op Anna Maria Key en Long Boat Key geweest. Vergeleken met Kissimmee en omgeving is dit gebied is het een totaal andere wereld.

Quintijn heeft leuke creatieve ideeën.

En ook Merlijn is lekker creatief bezig (hij schrijft ‘Merlijn was hier’).

De gepensioneerde oudjes hebben het hier echt nog niet zo slecht bekeken. Hier op Long Boat Key zien we heel wat bruine, gezond ogende, vitale ouderen.

Na de eilanden zijn we door gereden naar Sarasota. Eigenlijk valt er over deze dag niet zo gek veel te vertellen. Het was in ieder geval fijn om weer eens een dag aan te kust geweest te zijn.

Onze vakantie schiet al aardig op. Jammer genoeg, kan ik wel zeggen, want de tijd lijkt zo tussen onze vingers vandaan te glippen. Nu de temperaturen weer lekker hoog zijn, is het hier heerlijk. Het enige minpuntje vind ik het eten en drinken hier. Het is soms lastig om wat gezonde spullen bij elkaar te scharrelen. Alles zit hier boordevol suiker en kleurstoffen, gewoon bij het enge af. De kinderen lopen hier regelmatig met een gekleurde ring rond hun mond, van het ijs of frisdrank of zelfs van de cornflakes.

Het effect na het drinken van Fanta.

Maandag zijn we op pad geweest voor een laptop voor Michael. Hij liep al een tijdje om zich heen te speuren en hij is nu eindelijk geslaagd voor een Toshiba laptop voor een zeer goede prijs. Ik heb mijn laptop hier ook gekocht, want het is hier echt een stuk goedkoper.

Gisteren vonden we het tijd om weer eens wat anders te bekijken dan de pretparken. We zijn naar de westkust gereden en zijn op Anna Maria Key en Long Boat Key geweest. Vergeleken met Kissimmee en omgeving is dit gebied is het een totaal andere wereld.

Quintijn heeft leuke creatieve ideeën.

En ook Merlijn is lekker creatief bezig (hij schrijft ‘Merlijn was hier’).

De gepensioneerde oudjes hebben het hier echt nog niet zo slecht bekeken. Hier op Long Boat Key zien we heel wat bruine, gezond ogende, vitale ouderen.

Na de eilanden zijn we door gereden naar Sarasota. Eigenlijk valt er over deze dag niet zo gek veel te vertellen. Het was in ieder geval fijn om weer eens een dag aan te kust geweest te zijn.

Toen we gisteren wakker werden, was de lucht stralend blauw. Eigenlijk was het ons plan om al vroeg richting MGM Studios te vertrekken, maar wanneer je dan zo lekker langs het zwembad ligt, kan het wel eens uitlopen. Het lijkt misschien alsof onze dagen overvol zijn, maar we nemen toch ook voldoende tijd om bij het huis te relaxen. Ik heb nu dan ook mijn derde boek uit en ben in mijn vierde bezig. Dat gaat dus wel lekker, haha.

Toen we ons eenmaal in de kleren en daarna in de auto hadden gehesen, hadden we er weer helemaal zin in.

Ook hier, in de MGM studios, was alles nog in kerstsfeer. Het blijft een grappig gezicht; een kerstboom tussen de palmen.

We hebben eerst maar eens een fastpass voor de Tower of Terror gehaald. Toen we hier twee jaar geleden waren, durfde Quintijn er nog niet in, dus toen is Michael met Merlijn gegaan. Dit jaar verkondigt Quintijn steeds dat hij óveral in durft. Dapper mannetje, hoor, en ook wel fijn want nu kunnen we overal met z’n vieren in.

Ik vind MGM-studio’s vooral een leuk en sfeervol park om rond te lopen. Er valt zoveel te zien, dat je af en toe niet weet waar je moet kijken.

Daarbij wordt het park ook nog eens erg goed schoongehouden door hardwerkende mensen

   Hoedjes passen:

We deden de ‘The Great Movie Ride‘; een tochtje langs diverse klassieke filmscenes.

Later, toen we meerdere attracties hadden gedaan, keerden we terug naar de Tower of Terror. Quintijn en ik waren toch wel een beetje zenuwachtig. Vooral omdat Michael nogal uitgebreid vertelde hoe misselijk hij de vorige keer wel niet was, nadat hij uit deze attractie kwam. Maar ja, gewoon verstand op nul zetten en doen! En het was gaaf. Het is adembenemend wanneer de liftdeuren opengaan en je uitkijkt over het hele park en wanneer de lift een vrije val naar beneden maakt, raak je echt een paar tellen los van je stoel. Doodeng, de adrenaline gutste door mijn lijf! Ook Quintijn zag achteraf een beetje bleek, maar verkondigde vrolijk dat dit een attractie voor watjes was

We konden gisteren voor de laatste keer een prachtige lichtshow zien; The Osborn Family Spectacle of Dancing Lights. Deze show riep voor deze laatste dag nog even het ultieme kerstgevoel bij je op. Kerstmuziek, hééééél veel twinkelende lampjes en neerdwarrelende sneeuwvlokjes! Nog nooit van mijn leven heb ik iets als dit gezien.

Toen de show was afgelopen, moesten we ons haasten om bij de laatste voorstelling van Fantasmic! te kunnen zijn. Vooral Merlijn wilde deze show dolgraag eens zien. Het was inderdaad een mooie show, maar omdat we als één van de laatste binnenkwamen, hadden we geen goede plaatsen. Toch viel er nog genoeg te genieten.

Omdat we na deze dag waarschijnlijk niet meer naar een pretpark zouden gaan, besloten we er maar alles uit te halen wat er in zat. Nadat MGM was gesloten, reden we naar Magic Kingdom om daar naar het vuurwerk te kijken (we hebben het net gered). Er is geen vuurwerk dat aan dit vuurwerk kan tippen, denk ik. Tijdens het vuurwerk verandert het kasteel voortdurend van kleur. Mijn favoriete moment is toch wanneer een verlichte Tinkerbell naar beneden komt glijden

Merlijn scoorde in een giftshop nog een paar handschoenen van Mickey. Daar zat hij al een tijdje op te azen, dus hij was ook weer blij. Wij ook, want over het algemeen vinden we de giftshops in de parken veel te duur, maar er ging 30% korting vanaf. Al met al was het in ieder geval weer een leuke, volle dag.

Toen we gisteren wakker werden, was de lucht stralend blauw. Eigenlijk was het ons plan om al vroeg richting MGM Studios te vertrekken, maar wanneer je dan zo lekker langs het zwembad ligt, kan het wel eens uitlopen. Het lijkt misschien alsof onze dagen overvol zijn, maar we nemen toch ook voldoende tijd om bij het huis te relaxen. Ik heb nu dan ook mijn derde boek uit en ben in mijn vierde bezig. Dat gaat dus wel lekker, haha.

Toen we ons eenmaal in de kleren en daarna in de auto hadden gehesen, hadden we er weer helemaal zin in.

Ook hier, in de MGM studios, was alles nog in kerstsfeer. Het blijft een grappig gezicht; een kerstboom tussen de palmen.

We hebben eerst maar eens een fastpass voor de Tower of Terror gehaald. Toen we hier twee jaar geleden waren, durfde Quintijn er nog niet in, dus toen is Michael met Merlijn gegaan. Dit jaar verkondigt Quintijn steeds dat hij óveral in durft. Dapper mannetje, hoor, en ook wel fijn want nu kunnen we overal met z’n vieren in.

Ik vind MGM-studio’s vooral een leuk en sfeervol park om rond te lopen. Er valt zoveel te zien, dat je af en toe niet weet waar je moet kijken.

Daarbij wordt het park ook nog eens erg goed schoongehouden door hardwerkende mensen

   Hoedjes passen:

We deden de ‘The Great Movie Ride‘; een tochtje langs diverse klassieke filmscenes.

Later, toen we meerdere attracties hadden gedaan, keerden we terug naar de Tower of Terror. Quintijn en ik waren toch wel een beetje zenuwachtig. Vooral omdat Michael nogal uitgebreid vertelde hoe misselijk hij de vorige keer wel niet was, nadat hij uit deze attractie kwam. Maar ja, gewoon verstand op nul zetten en doen! En het was gaaf. Het is adembenemend wanneer de liftdeuren opengaan en je uitkijkt over het hele park en wanneer de lift een vrije val naar beneden maakt, raak je echt een paar tellen los van je stoel. Doodeng, de adrenaline gutste door mijn lijf! Ook Quintijn zag achteraf een beetje bleek, maar verkondigde vrolijk dat dit een attractie voor watjes was

We konden gisteren voor de laatste keer een prachtige lichtshow zien; The Osborn Family Spectacle of Dancing Lights. Deze show riep voor deze laatste dag nog even het ultieme kerstgevoel bij je op. Kerstmuziek, hééééél veel twinkelende lampjes en neerdwarrelende sneeuwvlokjes! Nog nooit van mijn leven heb ik iets als dit gezien.

Toen de show was afgelopen, moesten we ons haasten om bij de laatste voorstelling van Fantasmic! te kunnen zijn. Vooral Merlijn wilde deze show dolgraag eens zien. Het was inderdaad een mooie show, maar omdat we als één van de laatste binnenkwamen, hadden we geen goede plaatsen. Toch viel er nog genoeg te genieten.

Omdat we na deze dag waarschijnlijk niet meer naar een pretpark zouden gaan, besloten we er maar alles uit te halen wat er in zat. Nadat MGM was gesloten, reden we naar Magic Kingdom om daar naar het vuurwerk te kijken (we hebben het net gered). Er is geen vuurwerk dat aan dit vuurwerk kan tippen, denk ik. Tijdens het vuurwerk verandert het kasteel voortdurend van kleur. Mijn favoriete moment is toch wanneer een verlichte Tinkerbell naar beneden komt glijden

Merlijn scoorde in een giftshop nog een paar handschoenen van Mickey. Daar zat hij al een tijdje op te azen, dus hij was ook weer blij. Wij ook, want over het algemeen vinden we de giftshops in de parken veel te duur, maar er ging 30% korting vanaf. Al met al was het in ieder geval weer een leuke, volle dag.

Gisteren hebben we een heerlijke dag in Animal Kingdom beleefd. Het was behoorlijk rustig in het park, dus geen lange wachtrijen. Daarbij was het gewoon erg lekker dat de temperatuur omhoog was geschoten. Het was wel een beetje bewolkt, maar zolang het lekker zacht weer is, hindert het niet.

Het park was nog in kerstsfeer en eigenlijk beviel deze dierenuitvoering van de kerstboom me wel.

Omdat het zo lekker rustig was, konden we tijdens de parade lekker vooraan staan. De parade was zoals altijd erg leuk. Eigenlijk knap met hoeveel overgave die mensen dat doen; van het begin tot het einde blijven stralen, lachen en wuiven. Ik zou waarschijnlijk bij de eerste sollicitatieronde al afvallen

Sinds Quintijn twee jaar geleden de Kilimanjaro Safaris heeft gedaan, heeft hij het er over, zo fantastisch vond hij het. Dit stond vandaag dus hoog op het programma. Op het eerste gezicht leek het alsof er een behoorlijke rij stond, maar de safarivoertuigen vertrokken in hoog tempo achter elkaar, zodat we zo aan de beurt waren.

‘Its tough to be a bug‘, hadden we nog nooit eerder gedaan, maar was echt geweldig.

Je kon de show met een 3D brilletje bekijken. Wat ook erg leuk was, is dat er in je stoel ook bewegende elementen zat. Je schrikt je echt rot wanneer er ineens in je rug wordt geprikt.

Al met al vloog de dag om en was het al snel weer donker.  We waren ondertussen in Dinoland U.S.A. aangekomen en gingen daar twee keer in de Primeval Whirl; een wat kleinere achtbaan, waar je al rondspinnent over hellingen omhoog en omlaag gaat.

Daarna voor de kinderen de grote finale; de Expedition Everest. Man, man, wat vonden ze deze achtbaan prachtig. Het is allemaal gebaseerd op de Yeti legende en ik moet toegeven dat het mooi gemaakt is. Je zoeft door bergen, glijdt weer achteruit door een donkere tunnel, ziet de schaduw van de Yeti op een berg weergegeven…Het was extra sensationeel omdat het pikkedonker was buiten. Al met al zijn we drie keer achter elkaar geweest. Daarna was het voor Michael en mij wel even genoeg geweest, al wilden de kinderen een vierde keer.

Het was ondertussen erg gezellig geworden in het park, zo met al die lichtjes, maar om acht uur sloten ze alweer. Gelukkig hebben we meer dan genoeg kunnen doen. Voor mij persoonlijk is Animal Kingdom één van de leukste parken!